Καθόμουν χθες βράδυ και αναλογιζόμουν.

Τί είναι εκείνο που με θυμώνει στη ζωή μου.
Ένας θυμός επιφανειακός, ανίκανος να αγγίξει τις εσωτερικές μου χορδές.

Γιατί χρειάζεται να θλίβομαι και να αναλώνομαι σε σκέψεις δυσανάλογες με το αισιόδοξο στοιχείο μου?

Τί είναι εκείνο που μου δίνει χαρά, μα τόση πολλή χαρά, που νομίζω πως θα βγάλω φτερά και θα πετάξω στο Γαλανό του ουρανού?!!

Μα βέβαια..!!!

Είναι ο Θεϊκός Σπινθήρας που κολυμπά σε όλο μου το είναι Παντοτινά και Ευλαβικά!
Εκείνος που ζητά να λάμψει!

Εκείνος που έντονα μου ζητά να τον εξωτερικεύσω ώστε να καλύψει με χρυσή βροχή τον νου μου! 
Την καρδιά μου! Την ψυχή μου!

Εκείνος μας χαρίζει την χαρά και την αγάπη προς εμάς, προς τον Θεό και το Αγγελικό Του Βασίλειο!

Θεέ μου..

Κράτα μου σφιχτά το χέρι, ώστε όταν σκοντάφτω να Βρίσκεσαι Εκεί και να με ενθαρρύνεις να πορευτώ στην συνέχεια της εξέλιξής μου..!

Γιατί Εσύ Κατοικείς παντού!

Στα σύννεφα που παίρνουν μορφές παιχνιδιάρικες, στην ευωδία της Άνοιξης, στο γκρίζο του Χειμώνα, στην καρδιά κάθε ανθρώπου!

Φύλαξέ με, Προστάτευσέ με, Καθοδήγησέ με και διαπότισε κάθε διψασμένο μου πόρο, με το Άσπιλό Σου Φως, τώρα και για Πάντα!

ΑΜΗΝ!

Βιβλίο Ενθύμηση, εκδόσεις Όστρια

Μαρία Σταματοπούλου